مردان در صيد عشق به وسعت نامنتهايى نامردند...

 گدايى عشق مى کنند...

 تا وقتى مطمئن به تسخير قلب زن نشدند ...

اما همين که مطمئن شدند...

مردانگى را در کمال نامردى به جا مى اورند.

پی نوشت:دوستاي خوب  گاهي آدم دلش مي‌گيره اون هم ازهمه چي و يا حتي بي‌دليل پس فكر نكنيد خبریه

چند روزه پیش یکی از دوستام بهم گفت :وبلاگ خوبی داری ولی بهتره یه مقدار خبریش کنی .

این چند روز بهش فکر کردم ولی......................

نه دلم نمی خواد ،چون از صبح که از خونه می یایم تا شب حواسمون به خبره دلم نمی خواد اینجا هم خبری بشه.

اینجا ماله دلتنگی ماله ..................

داره بارون می یاد و من عاشق بارونم................

حرفهاي ما هنوز ناتمام...

تا نگاه مي کني:

وقت رفتن است

بازهم همان حکايت هميشگي !

پيش از آنکه با خبر شوي

لحظه ي عظيمت تو ناگزير مي شود

آي...

ناگهان

چقدر زود

دير مي شود!

امروز روز همه لیلی هاست،

روز من روز تو و روز همه دخترایی که هر روز واسه ثابت کردن خودشون

دارن می جنگن.

                                      روزتون مبارک

من عاقبت ازینجا خواهم رفت

پروانه ای که با شب می رفت

این فال را برای دلم دید

دیری است .

مثل ستاره ها چمدانم را

از شوق ماهیان و تنهائی خودم

پر کرده ام ، ولی

مهلت نمی دهند که مثل کبوتری

در شرم صبح پر بگشایم

با یک سبد ترانه و لبخند

خود را به کاروان برسانم .

اما ،

من عاقبت از اینجا خواهم رفت .

پروانه ای که با شب می رفت ،

این فال را برای دلم دید .

عشق

چه سرگردان است این عشق
 كه باید نشانی اش را
از كوچه های بن بست گرفت
 چه حدیثی است عشق
 كه نمی پوسد و افسرده نیست
 حتی آن هنگام
كه از آسمان به خانه آوار
شود

                                             احمد رضا احمدی

وقتی تو نیستی
نه هست های ما
چونان که بایدند
نه باید ها...

مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض می خورم
عمری است
لبخند های لاغر خود را
در دل ذخیره می کنم :
باشد برای روز مبادا !

پرده را کنار می زنم از پنجره ای که روزی تو را می پایید

در و دیوار نفس می کشند

دارم به پوسیدگیشان عادت می کنم

دارم عادت می کنم به خاطرات زنگار گرفته ای که هنوز نبضشان در پنجره می زند

و مرا اینطور سراپا نگاه داشته …

پرواز

بالشم را از پر خالی می کنم

چندی است پرواز

خواب هایم را آشفته کرده …