ارتباط زنده
می نویسم چون هستم
چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدیده و به جاش یک زخم همیشه گی ، به قلبت هدیه داده زل بزنی به جای اینکه لبریز کینه و نفرت شی حس کنی که هنوز هم دوسش داری چقدر سخته دلت بخواد سر تو باز به دیواری تکیه بدی که یک بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده چقدر سخته تو خیالت ساعت ها با هاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه ها تو خیس کنه اما مجبور بشی بخندی تا نفهمه که هنوز هم دوسش داری چقدر سخته گل آرزو هاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر لب بگی گل من باغچه نو مبارک پ.ن.یادم رفت بگم نوشته خودم نیست یادمم نیست از کجا یا کی بوده نه توان پرواز دارم و نه توان شکار، فقط به آسمون نگاه می کنم واین ............ تازه اول راهه. چیزه جدیدی ندارم بنویسم ،یعنی دارما ولی ................. می ترسم هستی منم مثله سپیده دعوا کنه آخه نوشته های منم همش غم و غصه ست مردان در صيد عشق به وسعت نامنتهايى نامردند... گدايى عشق مى کنند... تا وقتى مطمئن به تسخير قلب زن نشدند ... اما همين که مطمئن شدند... مردانگى را در کمال نامردى به جا مى اورند. پی نوشت:دوستاي خوب گاهي آدم دلش ميگيره اون هم ازهمه چي و يا حتي بيدليل پس فكر نكنيد خبریه چند روزه پیش یکی از دوستام بهم گفت :وبلاگ خوبی داری ولی بهتره یه مقدار خبریش کنی . این چند روز بهش فکر کردم ولی...................... نه دلم نمی خواد ،چون از صبح که از خونه می یایم تا شب حواسمون به خبره دلم نمی خواد اینجا هم خبری بشه. اینجا ماله دلتنگی ماله .................. داره بارون می یاد و من عاشق بارونم................ حرفهاي ما هنوز ناتمام... تا نگاه مي کني: وقت رفتن است بازهم همان حکايت هميشگي ! پيش از آنکه با خبر شوي لحظه ي عظيمت تو ناگزير مي شود آي... ناگهان چقدر زود دير مي شود! امروز روز همه لیلی هاست، روز من روز تو و روز همه دخترایی که هر روز واسه ثابت کردن خودشون دارن می جنگن. روزتون مبارک من عاقبت ازینجا خواهم رفت پروانه ای که با شب می رفت این فال را برای دلم دید دیری است . مثل ستاره ها چمدانم را از شوق ماهیان و تنهائی خودم پر کرده ام ، ولی مهلت نمی دهند که مثل کبوتری در شرم صبح پر بگشایم با یک سبد ترانه و لبخند خود را به کاروان برسانم . اما ، من عاقبت از اینجا خواهم رفت . پروانه ای که با شب می رفت ، این فال را برای دلم دید . عشق چه سرگردان است این عشق احمد رضا احمدیچقدر سخته
حسرت هميشگي
شفیعی کدکنی
كه باید نشانی اش را
از كوچه های بن بست گرفت
چه حدیثی است عشق
كه نمی پوسد و افسرده نیست
حتی آن هنگام
كه از آسمان به خانه آوار
شود
| Design By : Night Skin |
به من زیستنی عطا کن ،
که در لحظه مرگ ،
بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است ،
حسرت نخورم .
و مردنی عطا کن ،
که بر بیهودگی اش ، سوگوار نباشم .
بگذار تا آن را من ، خود انتخاب کنم ،
اما آن چنان که تو دوست داری .
« چگونه زیستن » را تو به من بیاموز ،
« چگونه مردن » را خود خواهم آموخت !
دکتر علی شریعتی
LinkDump
